Daddy Modus: Overwatch 2

Ondanks wat iedereen zegt over Overwatch 2 heb ik het toch een paar weken geprobeerd te spelen en ik heb me oké vermaakt. Dat wil zeggen dat ik me toch best wel een paar uur heb vermaakt met de minimale vernieuwingen wat de 2 zou moeten rechtvaardigen.

Ik ga in dit stuk niet een verkapte review verstoppen, ik vond deel 1 fantastisch, deel 2 is ook leuk, maar ik vind het echt niet tof dat de nieuwe personages verstopt zitten achter uren gameplay (want daar heb ik de tijd niet voor) of betalen. Laat me dan gewoon 70 euro voor een game betalen en niet dat gezeik van een battlepass of iets dergelijks. Kak, ik heb nu toch een verkapte review erin verwerkt, nou ja, vlug door. De game heeft mij verbannen! Stelletje rotzakken!

Het zit zo, ik merk dat het me te weinig boeit om met een clubje ongeïnteresseerden een potje te spelen die niet ergens om gaat. Zodra het competitief wordt lijken medespelers net even iets meer hun best te doen en dan doe ik dat ook.

Ook is het zo dat men hun rol dan soms ook een keer serieus probeert te nemen, niet dat je zo’n healer hebt die de 10(!) minuten wachttijd om dps te spelen te veel vindt en dus maar healer kiest om vervolgens helemaal niet te healen. Doodgaan door iemand proberen te doden met je secundaire gun, ja, dat doen ze vaak wel. Ach, ik probeer te zeggen dat je in competitief net iets vaker medespelers hebt die ook daadwerkelijk hun best doen, en dat is fijn. Daardoor speel ik bijna uitsluitend competitief en dan zit je vast aan je potje, je kan er niet uitnakken, want daar zitten consequenties aan..

Op een dag was ik helemaal in m’n rol als Moira die een record aan healing had gedaan, zo goed als zeker de play of the game had gemaakt met haar ult en een killstreak van tegen de twintig had. Ik was net in een battle waarin ik een Soldier 76 te slim af ben en hij net het loodje legt en dan de babyfoon; – weeeh, weeh, WEEEEEEEH, WEEEEEEEEEEEH–.

Ik heb nog een moment van ijdele hoop dat als ik even wacht ze wel stil wordt. –Weh, …., …….., weh, ……— en het is even stil. Yes, ik kan nog heel eve—WEEEEH, WEEEEEEEEH, WEEEEEEEEH, WEEEH—nee, die kan ik echt niet laten liggen zo. Ik ren naar boven met nog even de goede hoop dat ik m’n lieve dochter snel weer in slaap kan wiegen. Het gaat wonderbaarlijk goed en ik heb haar in een recordtempo weer stil en in slaap. Als de wind race ik weer naar beneden en tref mijn scherm aan waarop staat -You are Banned-. Ik mag over (ik weet het exacte aantal niet meer) een aantal uur weer meedoen. Dit was overigens ook de laatste keer dat ik Overwatch 2 speelde en ik ben het niet van plan snel weer op te pakken..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *