Kinderen zijn fantastisch. Maar ze nemen wel al je tijd, energie en eigenlijk alles in beslag. Niets is veilig (een controller is een prima baby-speeltje als je ‘m daarna niet meer nodig hebt) en dat is nog maar het begin. In de komende maanden zal ik proberen (met kind opschoot en het toetsenbord net uit haar bereik en een tweede die mauwt dat hij een cracker wil) op te schrijven hoe het is om een gamer met kinderen te zijn. Dit zal gepaard gaan met tips, valkuilen, smeekbedes en ergernissen waar ik jullie voor gebruik om die van me af te schrijven. Alvast bedankt!

Ik kan het intro-stukje natuurlijk niet laten gaan zonder een klein voorproefje. Dit voorproefje is ‘Daddy Modus’.

Er was een tijd dat ik elke interessante game die uitkwam direct speelde en tegelijkertijd mijn wekelijkse raid in Destiny deed, events in Overwatch bijhield om zo veel mogelijk toffe skins te scoren en jaarlijks mijn tenen in de nieuwste CoD dipte. Dat was erg leuk allemaal, maar zoals je hierboven al kan lezen, de tijd is anders ingedeeld.

Gebroken nachten + aandacht zuigende kindertjes + fulltime baan = 0 game-tijd. Nou ja, 0 is overdreven, maar ik heb er ruim 3 maanden over gedaan om Elden Ring uit te spelen. Op de games as a service (destiny e.d.) na, had ik hiervoor nooit langer dan een paar weken over een game gedaan.

We proberen een beetje een goed voorbeeld te geven, en dat betekent dus ook niet meer hele dagen zelf achter een scherm te gaan zitten (Dit schrijf ik trouwens met baby op schoot die haar tanden in m’n autosleutels zet, waarna ze ze in mijn mond probeert te duwen, leuk man. Oh ja, dit zei ik om aan te duiden dat het niet voor een scherm zitten met kind in de buurt, sja, dat lukt soms wat beter dan anders.).

Ik heb er iets op gevonden (ja, ze begint te wurmen en ze wil weer iets doen met papa), iets waar ik totaal niet trots op ben, maar me wel iets meer games kan laten spelen. De tijd wordt niet meer, die is gewoon weg. Ik heb laatst een game op easy-mode gezet en ik was er in no-time doorheen. Zo heb ik wel het verhaal, gameplay-light en de beleving gehad zonder het gespoild te krijgen omdat men wel denkt na 2 weken dat iedereen alles onderhand wel weet.. Dus, probeer het eens, easy-mode. Het voelt vies, een beetje zoals valsspelen, maar het is een oplossing die je behoud van het 3x doodgaan bij een menneke die er echt niet toe doet, zodat je net even iets meer kan doen in die spaarzame minuten die je -daarmee bedoel ik mezelf- mag besteden aan games.

Doe er wat mee, of niet, het is aan jou 😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *