Hades is hét huwelijk tussen verhaal en gameplay

Een tijd geleden schreef ik een column waarin ik nadacht over de synchronisatie tussen verhaalvertelling en gameplay. Dit zijn twee elementen die vaak in games te vinden zijn, maar waarbij het lastig is om die twee toch perfect op elkaar aan te laten sluiten. Hierbij noemde ik voorbeelden als Prince of Persia: The Sands of Time en God of War (2018). Eerstgenoemde vond ik een heel sterk voorbeeld van deze synchronisatie. Recentelijk heb ik echter hét ultieme voorbeeld hiervan gevonden: Hades van Supergiant Games.

Hades is een hack ‘n slash roguelike waarbij jij speelt als Zagreus, de zoon van de Griekse god van de onderwereld. Zagreus heeft een hele simpele missie: zien te ontsnappen uit die onderwereld. Dit moet hij doen door diverse stages en bosses te verslaan, waarna hij hopelijk naar de bovenwereld kan ontsnappen. Het is een roguelike in de zin dat als je sterft, je helemaal opnieuw moet beginnen. De gameplay is wel iets genuanceerder dan hier beschreven, maar voorlopig is dat alles wat je moet weten.

Hades is geen makkelijke game. Op het moment van schrijven heb ik er zo’n vijftien uur in gestoken. Het is me nog niet gelukt om de reis uit de onderwereld te voltooien. Sterker nog, de derde bossfight is er eentje die mij al vaak met de grond gelijk gemaakt heeft. Elke keer als je sterft ga je terug naar de HUB-area, waar je interactie kan hebben met diverse personages. Eén daarvan is Hades zelf, die vaak op nogal passief agressieve wijze aangeeft dat je nooit zal ontsnappen.

Gedeelde emoties

Prima gameplay, interessante personages, allemaal goed. Het was echter pas op een specifiek moment waarop ik echt positief versteld stond. Ik was met een run bezig waarbij het erg goed ging. Ik had mijn favoriete random upgrades in pacht en ging met goede moed de derde bossfight in. Toen deze mij snel korte metten maakte, raakte ik gefrustreerd. Ik legde mijn controller neer en bleef even chagrijnig zitten. Er kwam een soort wanhoop in me op, het gevoel dat ik nooit uit de onderwereld van de game zou ontsnappen.

En dat is het moment waarop ik realiseerde wat Supergiant Games had gedaan. Ze hadden mij dezelfde emoties gegeven als het speelbare personage. Dit hadden ze niet gedaan via cutscenes of dialoog, waarbij de speler uiteindelijk verteld wordt wat ze zouden moeten voelen. Dit hadden ze puur middels gameplay gedaan. Door deze uitdagend te maken kon ik mezelf in Zagreus inleven. Dit is de puurste vorm van verhaalvertelling die games kunnen voortbrengen. Deze verhaalvertelling is ook alleen maar mogelijk in videogames.

Erg indrukwekkend

Dat medium heeft namelijk het interactieve element dat andere media niet hebben. Supergiant Games heeft duidelijk bedacht: ‘Hoe kunnen we dit verhaal optimaal overbrengen via het medium games?’ Erg indrukwekkend van ze, niet alleen qua idee maar ook qua uitvoering.

Ik vind het dan ook lastig om een ander voorbeeld te bedenken wat bij deze kwaliteit in de buurt komt. Het enige wat zo snel in mij opkomt is, toepasselijk genoeg, een andere games van Supergiant. Het gaat om Pyre, het spel dat ze in 2017 uitgebracht hebben. Dit is een squad based RPG. Hierbij zorgen ze ervoor dat je aan de personages van je squad gehecht raakt dankzij gameplay. Natuurlijk heeft ieder personage een verhaal en dialoog, maar hun nut binnen gameplay is vooral de bindende factor.

Je zou zeggen dat dat niks nieuws is. De Mass Effect-games hebben bijvoorbeeld iets soortgelijks gedaan. Echter is er één cruciale keuze die Pyre anders maakt dan die eerder genoemde reeks. Gaandeweg in het verhaal krijg je namelijk de keuze om je squadgenoten vaarwel te zeggen. Zij zullen dan een hemels rijk binnenkomen, wat uiteraard fijn voor ze is. Echter kunnen ze daarna niet meer meedoen met de gameplay, wat voor jou minder prettig is.

Aanrader

Op het gebied van verhaal gun je ze dus de vrijlating, maar op het gebied van gameplay niet. Dit is een manier om gemengde emoties bij de speler voort te brengen. Dit is iets anders dan de mooie synchronisatie van Hades, maar desondanks niet minder indrukwekkend.

Dit voorbeeld wilde ik dus even bij jullie achterlaten. Als je echt wilt zien hoe je verhaal en gameplay op een prachtige subtiele manier kan combineren, dan raad ik Hades van harte aan. Het heeft daarnaast ook prima graphics en gameplay, dus dat is ook mooi meegenomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *