Hoe een hartafwijking leidde tot Hyper Light Drifter

Eens in de zoveel tijd komt er een game voorbij die iets bijzonders doet. Die blijft hangen, ook jaren na verschijnen. Het in 2016 uitgebrachte Hyper Light Drifter is zo’n game.

Stel je eens voor dat je leven zich vooral tekent door wat niet kan. Dat wat voor anderen zo vanzelfsprekend is, voor jou mijlenver buiten bereik blijft. Dat elke dag overleven is.

Een goede gezondheid is voor velen van ons een gegeven. Niet voor Alex Preston. Wanneer hij in 1987 ter wereld komt, zijn de goden hem blijkbaar niet goed gezind: hij krijgt een aangeboren hartafwijking mee. Die is dusdanig ernstig dat vanaf dan al vaststaat dat hij een leven vol ziekenhuisbezoeken, het slikken van een berg medicijnen en de nodige operaties tegemoet zal gaan.

Door zijn hartkwaal leidt Preston allesbehalve een normaal leven. Terwijl veel van zijn leeftijdsgenootjes buiten spelen, is Preston vooral aan huis gekluisterd. Met weinig om handen, en een leven aan huis gekluisterd, zoekt hij al snel zijn toevlucht in videogames. Met een controller tussen tussen zijn vingertoppen groeit Preston op met dé Nintendo-klassiekers uit de jaren 90. Mega Man, Mario, Zelda. Stuk voor stuk bieden ze verzachtende omstandigheden voor een wrange realiteit.

Alx Preston. Bron: Yewknee.

Preston wordt ouder, maar zijn gezondheid blijft even penibel. Een nieuwe uitlaatklep vindt hij in de kunsten. En als student aan het Otis College of Art and Design in Los Angeles experimenteert hij veelvuldig met werk rondom zijn fragiliteit. Hij schildert, illustreert en tekent. Werk dat hij nooit deelt met het grote publiek. Maar wel werk dat Preston in staat stelt om abstracte ideeën rondom thema’s als wanhoop, verval en sterfelijkheid te voorzien van een stevig geraamte.

Het is 2013. Preston is voor de zoveelste maal opgenomen in het ziekenhuis. Maar dat specifieke bezoek doet hem beseffen: er moet iets uit voor het te laat is. Een videogame. Hyper Light Drifter is geboren. Nog in datzelfde jaar begint hij een Kickstartercampagne. Aanvankelijk gaat het om een zeer kleinschalig project. Het ontwikkelteam, onder de naam Heart Machine – een knipoog naar de pacemaker van Preston – bestaat uit maar twee personen. Het financiële doel behelst slechts $27.000. Dat doel wordt echter al binnen de kortste keren met groots gemak behaald en op 3 februari 2014 is er een bedrag van $645.000 bij elkaar te gesprokkeld.

Hyper Light Drifter

Een mogelijke verklaring voor dat plotselinge succes? Het meest voor de hand liggende is dat de game er al in die fase er zeer veelbelovend uitziet. Maar er is ook een diepere laag: dat persoonlijke verhaal van Preston dat tegelijkertijd ook erg universeel is. Zijn hartkwaal is nog altijd levensbedreigend, maar blijkt deze keer ook verbindend.

Gedurende de ontwikkeling van Hyper Light Drifter vormt er een hechte gemeenschap. Daarbinnen ontstaat behoefte om te communiceren met Preston. En dat gaat verder dan alleen het delen van fanart. Er worden persoonlijke verhalen uitgewisseld, soms zelfs met erg veel details over de eigen gezondheid. Preston neemt er de tijd voor: hij luistert en reageert. Andersom is Preston gedurende het ontwikkelproces ook erg open over zijn medische pieken en dalen. Zelfs wanneer hij het ontwikkelen soms even noodgedwongen op pauze moet zetten omdat zijn gezondheid daarom vraagt.

Binnen een inmiddels warme gemeenschap kan Preston’s openheid rekenen op begrip. Maar tegelijkertijd betekent een budget van $645.000 ook dat er flink opgeschaald moet worden. Dat gebeurd ook. Preston verzameld een team aan ervaren makers om zich heen. En na enkele jaren vertraging wordt Hyper Light Drifter in 2016 gelanceerd. Eerst voor Linux en MacOS, de jaren daarna volgen nagenoeg alle andere platformen. De hoge verwachting worden waargemaakt: Hyper Light Drifter wordt direct bejubeld door pers en publiek.

Die kritieken zijn niet onterecht: Hyper Light Drifter intrigeert. Op het eerste gezicht zien we vooral een goed uitgevoerde ode aan onvergetelijke gameklassiekers uit de jaren 90. Maar kijk je beter, dan zie je ook een diepere laag. Het hoofdpersonage lijdt, net zoals Preston in het echte leven, aan een chronisch levensbedreigende aandoening. De idyllische en neoneske spelwereld met prachtige vergezichten, voelt na betere inspectie desolaat en vijandigheid aan. Elektronische klanken benadrukken het geheel: ze klinken bedwelmend, maar hebben een zweem van melancholie over zich heen.

Soms is het bijna alsof je in het hoofd stapt van Preston. Dan voel je als het ware zijn wirwar aan emoties. Vooral omdat het plot geheel in beelden wordt verteld, wordt je daartoe bijna gedwongen. Alles is ambigue en Hyper Light Drifter vooral een groot metafoor. Afgezien daarvan is Hyper Light Drifter ook vooral een steengoede videogame.

De moeilijkheidsgraad ligt hoog in deze isometrische actieplatformer. Niet goed opletten staat gelijk aan het loodje leggen. Ook daarmee benadrukt Hyper Light Drifter worsteling. Maar het bewegen gaat vloeiend en elk gewonnen gevecht geeft voldoening. Confrontaties met eindbazen des te meer. Vooral omdat die je eerst tot het puntje van je stoel dwingen.

Hyper Light Drifter doet iets bijzonders. Al spelend waan je jezelf al snel weer dat kleine kind dat vroeger vol verwondering voor de televisie gekluisterd zat. Op het puntje van je stoel, met een SNES-controller in je zwetende handen. Maar het weet ook mensen te verbinden op een manier die liefde voor games overstijgt. Gedeelde smart.

Dit jaar verschijnt Hyper Light Breaker, de derde telg in het Hyper Light-universum. Voorgangers Hyper Light Drifter en het in 2021 uitgekomen Solar Ash legden de nadruk op een singleplayer-ervaring. Aankomend deel ligt nadruk op coöperatieve gameplay. Met een hechte achterban is er alvast voldoende draagvlak voor zo’n opzet. En dat er weer veel liefde in gestopt zal worden staat buiten kijf. Nu nog afwachten of de game even memorabel blijkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *