Journey, ruim tien jaar later

Journey is naar mijn mening een artistiek hoogtepunt in het medium videogames. Het spel, dat alweer in 2012 op de PS3 verscheen, wist emoties in me los te maken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. Een kuntwerkje dus. Maar ook kunst is onderhevig aan de tijd. Naarmate jaren verstrijken kan men een nieuw perspectief krijgen op een bepaalde creatieve uiting. Dit kan komen door een veranderd blikveld van de speler of verandering in de gehele maatschappij. Aangezien we nu ruim een decennium verder zijn sinds Journey’s release, leek het me een uitgelezen kans om een terugblik te werpen op dit speciale spel.

Het is lastig om tijdloos te zijn. Bijna ieder stukje kunst is een momentopname van de periode waarin het gemaakt is. Ik zeg bijna ieder stukje, want daar zijn hier en daar wat zeldzame uitzonderingen in. Journey is naar mijn mening een van die spellen, bewust of niet. Als het op games aankomt is een gevoel van tijdloosheid al snel terug te leiden naar de graphics. Veel spellen die zich marketen met ‘next-gen graphics’, zijn meestal binnen twee jaar verouderd. Soms is een dergelijk resultaat zelfs lachwekkend.

Ontwikkelaar Thatgamecompany wist met Journey die dans te ontspringen. Zij kozen voor een gelikte 3D-stijl met nadruk op het woord stijl. De architectuur die we bijvoorbeeld zien in het spel is herkenbaar, maar toch uniek. Door een combinatie van Oosterse en Aziatische bouwstijlen weet Thatgamecompany het brein van de speler te verankeren in herkenning, met genoeg unieke variaties dat het interessant blijft.

Zand en sound

Iets anders waar Journey snel op had kunnen verouderen, waren de physics van het zand in de game. Toen een tien jaar jongere Niek het spel voor het eerst opstartte, was deze onder de indruk van hoe zand waaide, vloeide en reageerde op de voetstappen van het hoofdpersonage. Dit was op de PS3. Het spel is tot nu toe elke keer overgezet op de nieuwste versie van Sony’s console. Ik weet niet of Thatgamecompany elke keer de zand physics geüpdatet heeft, maar deze zien er tien jaar later nog steeds prachtig uit. Het is weer de overwinning van goede art direction boven het alsmaar realistisch willen zijn.

De soundtrack is een extreem belangrijk onderdeel van het spel. Het mag duidelijk zijn dat Austin Wintory’s muziek bekroond werd tijdens Journey’s release. Nog steeds is deze soundtrack de enige uit een videogame die ooit voor een Grammy is genomineerd. Echter twijfel ik of muziek überhaupt onderhevig is aan veroudering. Natuurlijk kunnen teksten in muziek verouderen, maar daar is binnen Journey’s soundtrack amper sprake van. Het eindnummer I Was Born for This is gezongen in een mengelmoes van verschillende talen, passend bij de verschillende architectonische stijlen van het spel.

Universele thema’s

De teksten van het nummer spreken, niet geheel verrassend, over het maken van een reis. Niet per se een fysieke, maar eerder een emotionele. Verdere thema’s van afscheid nemen, ontberingen en doorzettingsvermogen komen er ook in naar voren. Zijn deze thema’s erg universeel en daarmee toepasselijk op ongeveer alle situaties? Wellicht. Echter neemt dat niet weg dat je daarmee een indrukwekkend verhaal kan vertellen.

Maar goed, een terugblik op Journey is natuurlijk niet compleet zonder het spel nog eens te spelen. Recentelijk ben ik er daarom nog eens voor gaan zitten. Deze speelsessie was echter anders dan de vele die ik hiervoor had. Ik speelde het spel namelijk in-game voor 90% met een ander persoon. Dat is een van de vele mooie kanten van het spel. In je game kan je andere menselijke spelers tegenkomen. Deze zijn echter anoniem. Tijdens het spelen zie je hun gamertags niet en kan je bijvoorbeeld geen berichten naar hen sturen.

Haalt het beste in je naar boven

De enige mogelijke communicatie gaat via muzikale noten die de spelers naar elkaar kunnen sturen. Wat je met die noten wil zeggen is natuurlijk breed te interpreteren, maar alsnog begrepen de andere speler en ik elkaar. Hij of zij was erg behulpzaam en leidde mij naar alle collectibles, achievements en easter eggs die er maar waren. Journey zorgt voor verbroedering, iets wat in deze tijden alleen maar belangrijker is geworden.

In conclusie, is Journey tien jaar na diens release goed verouderd? Ik zou zeggen van wel. Diens ontwerp en thema zijn dusdanig universeel dat deze de tand des tijds zullen doorstaan. Het spel zal nog lang gespeeld worden, wellicht zelfs wanneer ik niet meer op deze aardbodem rondloop. Ik heb dus veel redenen genoemd waarom Journey geweldig is, maar er is er eentje die er bovenuit stijgt. Journey haalt het beste in mensen naar boven. Er zijn maar weinig games die dat kunnen zeggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *